Wet Hot Stressful Summer Moving/Καλοκαιρινά Ραντεβού με Μετακομίσεις

A couple of weeks ago I helped my cousin move to a new apartment. It was while folding some of his clothes to pack in a box that I realized this was yet another summer I was involved in a move. Seeing the packing tape, the cardboard boxes, the empty shelves, it all brought back memories from when, not so long ago, I was the one moving.

When I was a kid, I would always stay with my grandparents or move for a few weeks to the country house shared by the whole family in the hopes of escaping the suffocating city heat. As I grew older, though, moving became a familiar and stressful pattern. When I turned 18, I moved to Athens for my studies. The excitement I felt over starting a new chapter in my life was barely enough to overcome the stress of finding an apartment to rent. I kept wondering if this new place would ever feel like home, a question I’m sure haunts everyone who moves. Four years later, my studies and my time in Athens ended. I moved out of my student apartment in the middle of a particularly hot July. I remember the endless boxes I filled with the things that had made that apartment my home. I haven’t forgotten the feeling of watching rooms that held so many memories become empty. I was afraid. As I was saying goodbye to the place I called home for four years, I was scared for all the memories I had created there, scared that, just like my apartment, I might one day be forced to let go of them, too.

Via www.cheapmovingcompanies.co
Via http://www.cheapmovingcompanies.co

About a month later I changed more than just my zip code; I moved to Scotland. While most of my friends took a trip to the closest beach, I packed my suitcase and moved away from home again. Moving to Edinburgh was the biggest decision I ever made. In retrospect, it was a defining moment in my life, after which everything seemed to change. Ever since my life has been split into two categories: ‘before I moved to Edinburgh’ and ‘after’. I was thrilled at first, but as my departure date approached, I became less excited and more petrified. I wasn’t sure I could leave everything behind and start anew. It wasn’t easy fitting my life, and essentially myself, into a suitcase. It was even harder when I had to do it all over again a year later, when I left Edinburgh to move back to Greece. Though I was excited to come home because I had missed it terribly, it was difficult to say goodbye to a city I grew to love wholeheartedly.

I think it’s fair to say that moving is always hard. It’s hard to leave behind a place that has been home for some time. It’s painful to uproot one’s life and start a new one someplace else, leaving behind many of the things that became part of oneself. However, packing up and leaving, does not mean starting from scratch. I left a piece of myself behind in every place I have lived in, a piece I will never get back. The memories and experiences I carry with me from the places I used to call home act like an anchor, forever tying me to a place I will probably never see again and to the person I was when I lived there. Moving is both an end and a beginning, a powerful step forward while somehow remaining stuck or suspended. I believe it is never truly possible to leave a place behind. Still, whether you move away, out, into or back, one thing is certain. You always, partly, move on.

Via plus.google.com
Via plus.google.com


Καλοκαιρινά Ραντεβού με Μετακομίσεις

Πριν περίπου δυο βδομάδες βοήθησα τον ξάδερφό μου να μετακομίσει στο καινούριο του διαμέρισμα. Εκεί λοιπόν που δίπλωνα μερικά ρούχα, για να πακεταριστούν σε ένα κουτί, συνειδητοποίησα ότι για ακόμη ένα καλοκαίρι βρέθηκα να μπλέκομαι σε μετακόμιση. Βλέποντας την ταινία πακεταρίσματος, τα χαρτόκουτα, τα άδεια ράφια, θυμήθηκα πώς ήταν, όταν ήμουν εγώ αυτή που μετακόμιζε.

Όταν ήμουν μικρή, το καλοκαίρι πάντα έμενα με τους παππούδες μου ή μετακομίζαμε για μερικές εβδομάδες στο πατρικό σπίτι στο χωριό με την ελπίδα να γλυτώσουμε από την ασφυκτική ζέστη της πόλης. Καθώς μεγάλωνα, όμως, οι μετακομίσεις έγιναν πιο γνώριμα και πιο αγχωτικά φαινόμενα. Όταν έγινα 18, μετακόμισα στην Αθήνα, για να σπουδάσω. Ο ενθουσιασμός που ένιωθα για το ξεκίνημα ενός καινούριου κεφαλαίου στη ζωή μου, με το ζόρι ήταν αρκετός να ξεπεράσει το άγχος που μου προκαλούσε η εύρεση σπιτιού να νοικιάσω. Όλη την ώρα αναρωτιόμουν αν αυτό το καινούριο διαμέρισμα θα γινόταν ποτέ το σπίτι μου. Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος που αναρωτιέται κάτι τέτοιο, όταν μετακομίζει. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τόσο οι σπουδές μου όσο και ο χρόνος που πέρασα στην Αθήνα έφτασαν στο τέλος τους. Άφησα λοιπόν το φοιτητικό μου σπίτι εν μέσω ενός ιδιαίτερα ζεστού Ιουλίου. Ακόμη θυμάμαι τα ατελείωτα χαρτόκουτα που γέμισα με τα πράγματα που έκαναν εκείνο το διαμέρισμα το σπίτι μου. Ακόμα δεν έχω ξεχάσει το αίσθημα που μου προκάλεσαν τα άδεια πια δωμάτια, που όμως ήταν γεμάτα με τόσες αναμνήσεις. Φοβόμουν. Καθώς αποχαιρετούσα το μέρος που για τέσσερα χρόνια αποκαλούσα σπίτι μου, φοβόμουν ότι μια μέρα θα έπρεπε να αφήσω πίσω όλες τις αναμνήσεις που έφτιαξα εκεί μέσα, όπως ακριβώς άφηνα πίσω και το φοιτητικό μου διαμέρισμα.

Περίπου ένα μήνα αργότερα δεν άλλαξα μόνο ταχυδρομικό κώδικα· μετακόμισα στην Σκωτία. Και ενώ οι περισσότεροι φίλοι μου πήγαιναν στην κοντινότερη παραλία, εγώ έφτιαξα τη βαλίτσα μου και για ακόμη μια φορά έφυγα από το σπίτι μου. Το να μετακομίσω στο Εδιμβούργο ήταν η μεγαλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ. Ήταν μια καθοριστική στιγμή στη ζωή μου, μιας και μετά από αυτό όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει ριζικά. Από τότε η ζωή μου μοιάζει χωρισμένη σε δύο κατηγορίες: «πριν μετακομίσω στο Εδιμβούργο» και το «μετά». Στην αρχή ήμουν κατενθουσιασμένη. Καθώς όμως η ημερομηνία αναχώρησής μου πλησίαζε, ήμουν λιγότερο ενθουσιασμένη και περισσότερο τρομαγμένη. Δεν ήμουν σίγουρη αν μπορούσα να αφήσω τα πάντα πίσω μου και να ξεκινήσω από την αρχή. Δεν ήταν εύκολο να χωρέσω τη ζωή μου, και στην ουσία τον εαυτό μου, σε μια βαλίτσα. Και ήταν ακόμη πιο δύσκολο, όταν έπρεπε να το κάνω πάλι από την αρχή ένα χρόνο αργότερα, όταν έφυγα από το Εδιμβούργο και μετακόμισα πίσω στην Ελλάδα. Αν και ήμουν χαρούμενη που επέστρεφα σπίτι, αφού μου είχε λείψει τρομερά, ήταν δύσκολο να αποχαιρετίσω μια πόλη που αγάπησα με όλη μου την καρδιά.

Οι μετακομίσεις είναι πάντα δύσκολες. Είναι δύσκολο να αφήνεις πίσω σου ένα μέρος που για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν το σπίτι σου. Είναι επώδυνο να ξεριζώνεις τη ζωή σου και να ξεκινάς μια καινούρια ζωή σε κάποιο άλλο μέρος, αφήνοντας πίσω πολλά από τα πράγματα που έγιναν κομμάτι σου. Ωστόσο, το να μαζεύεις τα πράγματά σου και να φεύγεις, δεν σημαίνει ότι ξεκινάς από το μηδέν. Άφησα ένα κομμάτι του εαυτού μου σε όλα τα μέρη που έζησα. Ένα κομμάτι που δεν θα πάρω ποτέ πίσω. Όλες οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες που κουβαλάω μαζί μου από όλα τα μέρα που αποκαλούσα σπίτι μου, μοιάζουν με άγκυρα που με δένει για πάντα με ένα μέρος που πιθανόν να μην δω ποτέ ξανά και με το άτομο που ήμουν όσο έμενα εκεί. Οι μετακομίσεις είναι τόσο ένα τέλος όσο και μια αρχή. Ένα δυνατό βήμα προς τα εμπρός, ενώ παράλληλα μένεις κολλημένος ή αιωρούμενος. Πιστεύω πως δεν μπορείς ποτέ πραγματικά να αφήσεις ένα μέρος πίσω σου. Παρ’ όλα αυτά, είτε φεύγεις μακριά, είτε επιστρέφεις, είτε μετακομίζεις σε ένα καινούριο σπίτι, μόνος σου ή με κάποιον άλλο, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Πάντα, ως ένα βαθμό, προχωράς.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s